Nachtgepieker…

Het is diep in de nacht, kwart voor 5, en ik kan niet slapen. Weer niet. Zoals talloze andere nachten. Luisterend naar vroege vogels, late nachtvlinders, de baby van de buren (arme buren!), het gesnurk van manlief. En dan staan in de notitie-app van mijn iPhone opeens zomaar de eerste woorden van mijn eerste blogtekst. En zo ben ik zojuist opeens schrijfster geworden. Is zo’n slapeloze nacht toch nog ergens goed voor…

Als je ergens mee wilt beginnen, is de eerste stap vaak zo moeilijk. Maar feitelijk is zo’n eerste stap ook niet veel meer dan het besluit nemen om “het gewoon maar te doen”. En, ja, dan moet je het dus ook wel dóén. En niet alleen maar denken dat je het gaat doen. Gewoon. Doen. Gáán!
Ik denk al zo lang: ’ik moet “die dingen” opschrijven’. Al die dingen waarover ik denk, zware dingen, lichte dingen, filosofische dingen, alledaagse dingen… Niet omdat het nou zo vréselijk interessant is wat ík er nou van denk, maar omdat schrijven je gedachten ordent en structureert. En omdat het maakt dat het niet meer in je hoofd hoeft te blijven. En zo creëer je meer ruimte voor nieuwe dingen.

Dus werd het een blog. Een website. Iedereen kan het, iedereen doet het. Nu ik nog. Why not?

Een website is zo gemaakt. Geen probleem. Zelfs als je niet meer van deze tijd bent, opgegroeid bent in de nadagen van WP 5.1 en je nog nét met Microsoft Office mee kan. Als Prezi een ver en vreemd land voor je lijkt, en je de logica van het hebben van Facebook en LinkedIn eigenlijk niet helemaal volgt (maar ze voor de zekerheid wel op je smart phone hebt geïnstalleerd). Als je rode vlekken krijgt van termen als RSS feeds, SEO’s en Plugins.
Er zijn zoveel handleidingen en artikelen op internet te vinden over het bouwen van je eigen site en het beginnen van je eigen blog. Je typt het een keertje in bij Google: ‘je eigen blog beginnen’ en je kunt gelijk aan de slag. En die artikelen gidsen je stap voor stap langs de eerste (technische) hindernissen. Ik raakte steeds enthousiaster en meer overtuigd. Ik kan dit. Ik ga dit doen!!

Tot zo ver: Everything under control.

En dan slaat de angst toe. Blinde paniek. Want ik ben er zo eentje die latten heel hoog legt, bijna onhaalbare eisen stelt (aan mezelf en aan anderen) en eerst alles, maar dan ook alles per-fect moet hebben voor ik aan iets begin. Ik durfde niet. Zomaar je gedachten op papier, op het web, online, voor iedereen zichtbaar. Niet goed genoeg. Nooit goed genoeg. En anderzijds ben ik ook heel impulsief en duik ik als een soort kamikaze piloot in nieuwe avonturen. Spannend! En het is toch eigenlijk vrij anoniem. Dus, what the heck. Behoorlijk ambivalent. Tja, that’s me. Dat accepteer ik inmiddels na ruim 40 jaar dan wel van mezelf. Geen keuze. Maar goed, die website stond daar, online. Leeg te zijn.
Daarom eerst maar eens op zoek naar informatie over blogs, bloggen, hoe start je, wat zijn de gouden regels, wat zijn de do’s en don’ts. En al meteen kom je terecht in een oerwoud van informatie van ervaren bloggers, starters, professionals, hobbyisten, frisse jonge meiden en vakbekwame oudere heren. Blogs over hobby’s, fashion, family, lifestyle. Over van alles in het algemeen en niets in het bijzonder. Blogs over mensen, dieren, dingen. Blogs over bloggen. Wat ik eruit haalde was een algemene vrolijke en positieve ‘vibe’. Kom er maar bij! Bij die online community. Bij ons allemaal. Join in! En eigenlijk was de boodschap: Just do it! (en dat was niet gesponsord).

Dus… ik deed het. En het leuke is: als ik het kan, kun jij het ook. En als ik hiermee 1 persoon over de streep trek, die nu twijfelt om ook een blog te beginnen, is dat mooi mee genomen. Gewoon doen, joh!

En verder zal ik wel zien waar het schip strandt en hoe het verder gaat.

Daar ga ik vannacht maar weer over piekeren…